Analyserapport over de ontwikkelingsstatus en aanbodtrends van de titaniumindustrie van 2024 tot 2030
Titanium is een van de meest verspreide en overvloedig voorkomende elementen in de aardkorst, goed voor 0,61% van zijn gewicht en staat op de 9e plaats. In de natuur is het echter verspreid en moeilijk te extraheren, en wordt het als een zeldzaam metaal beschouwd.
Titanium heeft een sterke chemische activiteit en komt van nature niet voor als elementair titanium. Het is gemakkelijk te combineren met zuurstof. Titaan in mineralen komt voornamelijk voor in de vorm van TiO2 en titanaten, vaak samen met ijzer om verschillende mineralen te vormen. Er zijn meer dan 140 mineralen met een TiO2-gehalte van alleen al meer dan 1%, waarvan er slechts meer dan 10 industriële waarde hebben, waaronder voornamelijk rutiel, ilmeniet, ilmeniet, rutiel, perovskiet, enz.
Vanwege de grote afhankelijkheid van de economische waarde en het mijnbouwpotentieel van titaniumbronnen van de kwaliteit van mineralen, bestaan de titaniumertsbronnen die momenteel een industriële mijnwaarde hebben echter voornamelijk uit ilmeniet en rutiel. Onder hen:
(1) Titaanijzererts: Titaanijzererts is verdeeld in steenerts en zanderts. Het TiO2-gehalte van titaniumconcentraat, geselecteerd uit steenerts, bedraagt doorgaans 42% -48%, terwijl het TiO2-gehalte van titaniumconcentraat, geselecteerd uit zanderts, hoger kan zijn dan 50%. Titaanijzererts is momenteel de belangrijkste grondstof voor titaniumerts, die direct kan worden gebruikt als grondstof voor de productie van titaniumdioxide of sponstitanium. Dit proces zal echter aanzienlijke milieudruk veroorzaken en een grote hoeveelheid ijzerbronnen verspillen. Om het ijzer in ilmeniet volledig te benutten, gebruiken veel smelters ilmeniet als grondstof voor het smelten van elektrische ovens, waarbij ruwijzer en slakken met een hoog titaniumgehalte worden verkregen, die vervolgens worden gebruikt als grondstoffen voor de productie van sponstitanium, titaniumtetrachloride of titaniumdioxide.
(2) Rutiel: Rutiel is een van de meest verspreide zandmineralen in titaniumerts, met een hoogwaardig en hoog TiO2-gehalte. Het bevat ook onzuiverheidselementen zoals Fe, Mg, Al, Si, Ca, enz. Na verrijking door middel van methoden zoals zwaartekrachtscheiding, magnetische scheiding en elektrostatische scheiding kan een hoogwaardig concentraat met een hoog TiO2-gehalte worden verkregen, dat kan worden gebruikt voor de productie van sponstitanium, titaniumtetrachloride, titaniumdioxide en andere producten. Hoewel natuurlijk hematiet van relatief hoge kwaliteit is, zijn de reserves relatief klein, waardoor het moeilijk is om aan de productiebehoeften te voldoen. Daarom moet er ter vervanging een grote hoeveelheid synthetisch hematiet (ook bekend als synthetisch hematiet) worden geproduceerd.
Momenteel gebruiken reguliere fabrikanten ilmeniet meestal als grondstof en gebruiken ze methoden zoals het uitlogen van zwavelzuur, het uitlogen van zoutzuur, selectieve chlorering en reductieroest om de meeste ijzercomponenten in het ijzererts te scheiden, waardoor een rijk titaniummateriaal ontstaat met hetzelfde samenstelling en structurele eigenschappen als natuurlijk hematiet. Het is een hoogwaardige vervanger voor natuurlijk hematiet.
De mondiale hulpbronnen voor titaniumerts bestaan voornamelijk uit ilmeniet, geconcentreerd in landen als China, Australië en India. Volgens gegevens van de United States Geological Survey bedragen de totale mondiale reserves aan titaniumertsvoorraden in 2022 ongeveer 700 miljoen ton (berekend als TiO2), waarvan de reserves aan ilmeniet- en rutielvoorraden 650 miljoen ton bedragen en respectievelijk 49 miljoen ton, goed voor respectievelijk 92,86% en 7,00%.
Vanuit regionaal perspectief worden de ilmenietvoorraden, volgens gegevens van de United States Geological Survey, voornamelijk verspreid in China en Australië, waarbij ze in 2022 respectievelijk 190 miljoen ton (TiO2-gehalte, hetzelfde hieronder) en 160 miljoen ton bereiken, goed voor 27% en 160 miljoen ton. respectievelijk 23%. Rutielbronnen worden voornamelijk gedistribueerd in Australië, goed voor 63%, ongeveer 30 miljoen ton. China beschikt over de rijkste hulpbronnen voor titaniumerts, met een totale reserve van 230 miljoen ton, goed voor 30,7%.
Hoewel China over grote reserves en een brede distributie van titaniumbronnen beschikt, zijn de meeste ervan laagwaardige primaire ertsen, vergezeld van verschillende soorten mineralen. Meer dan 90% van het ijzererts is vanadium-titaanmagnetiet van het gesteentetype, met een hoog adergehalte en een dichte structuur, waardoor de scheiding van mineralen moeilijk wordt. In combinatie met de onvolgroeide binnenlandse technologie voor de verwerking van mineralen is de uitgebreide benuttingsgraad laag, wat niet kan voldoen aan de binnenlandse vraag naar titaniumerts.
Daarom heeft China een zekere importvraag naar hoogwaardig en kwalitatief hoogstaand titaniumerts, met een externe afhankelijkheid van ongeveer 40%. Volgens de Titanium Zirconium Hafnium Branch van de China Nonferrous Metals Industry Association was er in 2022 ongeveer 3,144 miljoen ton in eigen land geproduceerd titaniumerts (TiO2-gehalte, hetzelfde hieronder) en 1,553 miljoen ton geïmporteerd titaniumerts.
